เข้าใจผิด

    วันนี้ลองเปลี่ยนบรรยากศเอาเรื่องส่วนตัวประจำวันมาเล่าบ้างดีกว่าเนอะ เรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้ความจริงมันก็ผ่านมาซักพักแล้วล่ะ แต่จู่ๆก็นึกออกขึ้นมาเลยเอามาเล่าซะหน่อยเพื่อเป็นอุทาหรณ์สอนใจ (ยังไงหว่า?)

    เรื่องก็มีอยู่ว่า ช่วงกลางวันของวันหนึ่ง ผมไปกินข้าวกลางวันอยู่ที่โรงอาหารคณะวิทยฯ ผมเข้าไปสั่งร้านอาหารตามสั่งเนื่องจากไม่ได้กินนาน “เอาข้าวไข่เจียวหมูสับครับ” ผมสั่งไป(ด้วยความสิ้นคิด = =”) แล้วผมก็กลับมานั่งที่ เพื่อรอข้าวที่สั่ง สักพักนึงป้าเจ้าของร้านก็ตะโกนออกมา “ข้าวไข่เจียวค่าาา” ด้วยความหิวผมก็รีบไปเอาทันที ระหว่างนั้นผมเห็นผู้ชาย 2 คนยืนอยู่หน้าร้าน แล้วหนึ่งในสองคนนั้นก็พูดออกมาว่า “ไข่เจียวใครวะ น่ากินจัง” แล้วพี่แกก็เอาช้อนส้อมที่ถือพร้อมไว้ในมือลงไปตัดไข่เจียวในจาน (ของผม = =) ตอนนั้นผมละอย่างอึ้ง ว่าทำไมช่างกล้าขนาดนี้ ไม่ทันคิดอะไรผมรีบเอามือไปหยิบจานเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของด่วน แล้วก็จ่ายเงินค่าข้าวให้ป้าเจ้าของร้าน ส่วนชายคนนั้นก็ยืนอึ้งไปตามระเบียบ แล้วก็ซุบซิบกับเพื่อนที่มาด้วยว่า “อ่าว! กูก็นึกว่าของมึง” ผมก็ไม่ได้ติดใจอะไรมาก รีบหยิบช้อนส้อมแล้วกลับมานั่งกินตามปรกติ

Advertisement